Duf artikel deel II


Registreer en meld je aan om geen Google-advertenties te zien op het prikbord!
banner 468x60
Status
Niet open voor verdere reacties.
Nu we het toch over duffe artikelen hebben.

In de laatste uitgave van Management Team staat een verslag over een 8-tal managers die de Mont Blanc zijn opgegaan. Het betreft een groep mensen (7 mannen, 1 vrouw) die uit een grotere groep aanmeldingen zijn geselecteerd. Als voorbereiding komen ze een aantal keren in Nederland en België bij elkaar voor teambuilding- en trainingsessies. Overigens wordt “de expeditie mogelijk gemaakt door: Vaude, Montblanc, KIA, Canon, France Telecom en Gatorade”.

Het moet gezegd worden dat ze vanuit de Cosmiques hut gaan en dus een wat zwaardere tocht hebben als via de Gouter normaalroute.

Op de cover staat een grote foto van een man ‘getekend door de strijd’. Daaronder de tekst: “Wat zoeken 8 Nederlandse managers op de Mont Blanc? 4810 meter, -20°C, windkracht 10”

Onder deze omstandigheden denk je tocht met de echte bikkels van het bedrijfsleven te maken te hebben. Wie wil er niet met zo’n persoon samen werken of als baas hebben.

Bij de inhoudsopgave staat de leeslust-opwekkende tekst: Acht managers beklommen deze zomer met Management Team de Mont Blanc. De top haalden we niet, maar niemand die daar echt rouwig om is. “Je komt sterker van die berg af. Je gaat nadenken over wat nu echt belangrijk is in je leven.”

... Mag ik even een zakje ...

De rest van het verhaal ademt afzien en het doorstaan van enorme ontberingen, gevuld met kreten als “als ik dit kan, kan ik alles”, “de zwaartse dag van mijn leven“ en “ik ben nog nooit zo op hoogte geweest en tegelijkertijd zo die gegaan”.

Uiteindelijk halen ze de top niet. Het weer is verontrustend en één van de deelnemers is te vermoeid. Haar touwmaat vraagt of hij bij een ander groepje mag (die mogelijkheid was door de leiding geoppert) maar dat wordt geweigerd (slecht weer), waarna een ruzie op 4700 meter hoogte volgt. Fijne manager, echte teamspirit. De persoon die te vermoeid is blijkt al eens eerder op de top te hebben gestaan, iets wat ze bij de voorselectie heeft verzwegen. Ze vond deze uitnodiging te belangrijk (en nog wat gezwijmel er omheen) om te laten schieten en vond dat een leugentje wel kon.
Ook met zo’n mentaliteit trek je volle zalen.

Even wat handelingen verrichten met mieren wat de weersomstandigheden betreft. De cover suggereerde -20°C en windkracht 10. Halverwege het verhaal blijkt dat ‘slechts’ de gevoelstemperatuur -20°C was bij een wind van 80 km per uur. Helaas, 80 km per uur is ‘slechts’ windkracht 9 waarbij de dakpannen en schoorsteenkappen afwaaien en kinderen omwaaien. De kans dat een gids met zulk weer de Mont Blanc met een totaal onervaren groep op gaat lijkt me erg klein. De gevoelstemperatuur kan wel klopen. Met windkracht 9 en een temperatuur van 0 graden is deze ongeveer –20°C.

Eigenlijk kan ik niet anders zeggen dan dat het hele verhaal een totaal gebrek aan affiniteit met de bergsport toont, met een schrijver zonder relativerend vermogen. Als ik het nog eens nalees zou je het eerder in het clubblad van de Josti-band verwachten.


groet,
Richard

… maar ik zal wel in een andere (belevings)wereld wonen.
 
Steun Hiking-site.nl door aankopen te doen via de volgende links (een kleine commissie op aankopen zijn de verdiensten):

Hahaha, in de eerste versie van mijn antwoord had ik ongeveer dit staan:

Mooi idee voor een docusoap in 2005:
Kijk mee hoe de Tokkies onder leiding van Emille R de top van de Mont Blanc NET niet halen!!!
(Hun 23 jaar oude Toyota busje is nl bij Les Houches in elkaar gezakt...)
Hee, na een rit van 1000 km is de 4 km tussen Les Houches en de top maar 0,4% van het totaal, dus inderdaad NET niet gehaald die top.

;)
Had t er weer uitgefilterd, maar ja, als je zelf begint....



Yr DDraig Goch


Rob Plas
http://www.twenot.nl
 
Ja, als je dit soort artikelen leest, evenals artiesten die zo nodig de Mont Blanc op moeten en er zijn vast wel meer groepen van mensen te verzinnen die nog nooit een berg van dichtbij hebben gezien. Naast dit soort groepen zijn er steeds meer mensen die onder leiding van Edward Becker (is als voorbeeld bedoeld, niets persoonlijk) een Aconcagua bestijgen of een Elbrus , maar zelfstandig in de Alpen nog geen bergtop van dichtbij hebben gezien. Wat ik mis is de liefde voor de bergen , het moet hoog zijn en/of ver weg dan telt een berg pas. Een Kilimanjaro is voor mij persoonlijk totaal geen interessante berg meer vanwege de horden mensen die omhoog gebracht worden. Misschien klinkt hier enige arrogantie uit, maar je wilt toch iets doen op eigen kracht, zowel fysiek als psychisch en zodra je dat laatste deel uit handen geeft dan neemt wat mij betreft de prestatie af. Je kunt natuurlijk zeggen: laat een ieder op zijn eigen manier een berg beklimmen, wat maakt dat uit? Het maakt zoveel uit dat mensen die dit soort trips hebben gemaakt de Alpen/ Pyreneeen als een speeltuin zien omdat de "bergjes" aldaar van een dusdanig niveau zijn (in meters) dat het gevaar erin schuilt dat ze daar zo even een bergje meepikken. Persoonlijk meegemaakt dat 3 mannen wel even dachten de MB te doen nadat ze terug waren van de Cotopaxi (5911 mtr) Ze gingen via de normalweg en uiteindelijk zijn ze alle 3 met een helicopter van de berg gehaald nadat 1 man totaal vermoeid niet verder kon en 1 man bevriezingsverschijnselen had aan beide voeten. Wat je mist is respect voor de bergen. Als dat voor geld te koop was deden ze dat ook nog.

Met vriendelijke buitensportgroet

Buitenbeentje
 
Mooie woorden, Aussenbein ;)

Maar ik begrijp precies wat je bedoelt. Ik kan me nog een aflevering van Jules Unlimited herinneren waarbij Menno Bentveldt de MB met Edward Bekker "beklom""
In stralende omstandigheden met de heli naar de Refuge Valot, en toen in de lussen en de laatste 400 hoogtemeters of zo geklommen.
Commentaar van de heer Bentveld op de top:
Zo dodelijk moe ben ik nooit eerder geweest, maar zo'n mooie ervaring...Ja hoor, doe mij ook maar een glaasje champagne....

Nee dan liever Rob Kamphuis die ook met EB de Tacul beklom, maar dan met de insteek om te leren begrijpen wat bergen nou echt betekenen. Hij heeft de klim helemaal gedaan! Hulde.

Rob
Heeft de MB ook beklommen, met, daar is tie al weer: Edward Bekker




Yr DDraig Goch


Rob Plas
http://www.twenot.nl
 
Hello

Veel van deze discussie lijkt een beetje op het verhaal De schaduwzijde van Joe Simpson. In dit boek heeft hij veel (vaak ook terrecht) commentaar op expedities in de himalaya: De mensen zouden er niet thuis horen, er wordt te veel rommel achter gelaten, zonder gids zouden de mensen niet boven komen etc...

In het boek legt iemand hem ook de volgende stelling voor:
Je mag gratis mee naar de mount everest, niet als gids maar als 'klant'. Je hoeft dus verder niets te doen, behalve naar boven klimmen.

Joe antwoorde hierop dat hij waarschijnlijk toch zou gaan, de kans om de mount everest op de gaan krijg je nl. niet vaak.

Als ik morgen een "tegoed bon voor een gids in de alpen" zou krijgen, dan zou ik zeker gaan. Ook al is dit gesponsord en hangt er extra publiciteit aan vast.

Wie van jullie zou er niet gaan als hij een 'free all included ticket naar de MB' zou krijgen?

Martijn...
http://www.vdcruijsen.nl
 
Hoi Martijn,

je hebt gelijk. Waarschijnlijk is deze discussie begonnen door een stel schaapsherders op de flanken van de Mont Blanc toen zij de eerste toppoging ergens in de 18e eeuw zagen plaatsvinden.:+

Als iemand mij de MB 'cadeau' zou doen zou ik niet aarzelen en het met twee handen aangrijpen. Daar heb ik geen moeite mee. Wat me ze opviel in het verhaal van het Management Team was de zogenaamde heldendaad die door hen verricht zou zijn. Ik ben nu alles en iedereen over 1 kam aan het scheren, maar ik vond het een beetje een blamage voor de manager. Maar misschien verwacht ik wel te veel van een manager.:)

groet
Richard

- van beroep desktopmanager
 
mijn motto op werk is maar al te vaak "ga heen en manage .. maar niet hier!" ... :)

Die managers gingen duidelijk alleen voor de top, nu ze dat niet gehaald hebben is er een spannend verhaal omheen gemaakt... je moet wat te schrijven hebben toch ?
 
"Een Kilimanjaro is voor mij persoonlijk totaal geen interessante berg meer vanwege de horden mensen die omhoog gebracht worden. Misschien klinkt hier enige arrogantie uit, maar je wilt toch iets doen op eigen kracht, zowel fysiek als psychisch en zodra je dat laatste deel uit handen geeft dan neemt wat mij betreft de prestatie af."


Beste BB.

Nee hoor, daar klinkt geen enkele arrogantie uit. Je weet wat je wilt, en wat je niet wilt.. en dat doe je, of niet. Simpel. En dat mag je best zeggen. Mensen die dat arrogant of beledigend vinden missen het punt.

Deze mensen tref je wel in toenemende mate en dat baart me zorgen. Ik kom in het zomerseizoen steeds minder in de Alpen omdat het gewoon te druk is, en dat vind ik best jammer. Zouden dat soms dezelfde mensen zijn die zich zo druk maken om het imago van de NKBV????

groet

martin
:7
 
Martin, dank je.

Even terugkomend op dat gratis ticket MB of ME. Ik heb helemaal niets tegen mensen die een gids huren. Als je twijfelt over je niveau om een bepaalde berg te beklimmen / bestijgen, dan mag je wat mij betreft best een gids huren. Maar het gaat hier over het uitgaanspunt. Je bent een liefhebber van de bergsport in de ruimste zin van het woord, je hebt de nodige bergen op je naam staan: 2000ers en 3000ers en je wilt graag eens een 4000er doen (eigenlijk moet hoogte er niet toe doen, is alleen een verzinsel van de mens maar dit even terzijde) Er is niemand binnen jouw vriendenkring die een dergelijke tocht ziet zitten en de moeilijkheden zijn van dien aard dat solo een dergelijke tocht volbrengen te grote risico's met zich meebrengt (kennis !!) Dan is iemand meenemen (ook al is dit tegen betaling) voor mij geen punt. Anders wordt het (vind ik) als een aantal mensen in een jolige bui het ineens leuk vinden om de MB te gaan doen of als ze toch in Kenia zijn ook nog even de Kilimanjaro mee te pikken, daar een gids voor in huren en vervolgens een enorm leuk verhaal hebben voor de borrel thuis en later nooit geen berg meer van dichtbij zien.

Wat betreft het imago van de NKBV. Eigenlijk mag de NKBV voor mij zo duf zijn als het maar kan, want bergsport is eigenlijk een duffe sport. Althans voor mij. Wat wil ik hier mee zeggen: Ik maak trektochten, klim en toer door de bergen voor mijzelf. Ik wil hier niemand mee imponeren, ik wil niet flitsend overkomen. Het is een uit de hand gelopen hobby waar ik mij lekker bij voel en als ik een tocht onderneem dan doe ik dat alleen of met vrienden of geestverwanten (kunnen ook goede kennissen zijn) en als de tocht achter de rug is dan wordt daar over nagenoten en de volgende tocht wordt weer gepland. In principe is dat niets anders dan iemand die als hobby voetbalt (heb ik ook gedaan), lekker gespeelt heeft, nageniet (of niet) en met medespelers bekijkt waar hij het volgend weekend moet spelen.
We moeten ons als "buitensporter" vooral niet doen alsof we iets speciaals zijn. Misschien is het uitdragen van de buitensport op deze manier er ook wel de oorzaak van dat zoveel mensen bergen willen bestijgen op de manier zoals boven vermeldt.
 
Ik heb helemaal niets tegen mensen die een gids huren. Als je twijfelt over je niveau om een bepaalde berg te beklimmen / bestijgen, dan mag je wat mij betreft best een gids huren. Maar het gaat hier over het uitgaanspunt. Je bent een liefhebber van de bergsport in de ruimste zin van het woord, je hebt de nodige bergen op je naam staan: 2000ers en 3000ers en je wilt graag eens een 4000er doen (eigenlijk moet hoogte er niet toe doen, is alleen een verzinsel van de mens maar dit even terzijde) Er is niemand binnen jouw vriendenkring die een dergelijke tocht ziet zitten en de moeilijkheden zijn van dien aard dat solo een dergelijke tocht volbrengen te grote risico's met zich meebrengt (kennis !!) Dan is iemand meenemen (ook al is dit tegen betaling) voor mij geen punt. Anders wordt het (vind ik) als een aantal mensen in een jolige bui het ineens leuk vinden om de MB te gaan doen of als ze toch in Kenia zijn ook nog even de Kilimanjaro mee te pikken, daar een gids voor in huren en vervolgens een enorm leuk verhaal hebben voor de borrel thuis en later nooit geen berg meer van dichtbij zien.

Beentje: (Geef je naam eens op, dat kletst wat lekkerder)
Dit is voor mij heel herkenbaar:
Ik heb inderdaad met E Bekker de MB beklommen een jaar of 5 terug precies omdat ik niemand kende die dat met mij wilde doen.
Een deel van onze groep bestond uit een clubje dat elk jaar een "uitdaging" deed.
Toevallig dat jaar de MB, en al klimmend werden de plannen voor de New York Marathon voor het jaar daarop al gesmeed. Het was geen opwelling, maar verder hadden deze jongens nul affiniteit met bergen en/of bergsport.

Aan de ene kant snap ik hun beweegreden heel goed, en ze waren in ieder geval zo slim om dit georganiseerd te doen ipv zomaar de berg op te wandelen.
Is dit slecht??? Ik weet t niet.
Zolang dit soort mensen er voor zorgen dat ze in ieder geval kleding en conditie in orde hebben en goed naar hun gidsen luisteren gaat het goed.
En ze brengen veel geld in 't laatje waardoor hutten open blijven, gidsen een bestaan kunnen opbouwen en daardoor beschikbaar zijn voor die mensen die een wat uitdagender tocht zoeken.

Voor mij is de hele MB tocht een lange leerschool geweest, de liefde voor de bergen was er al veel langer en nog steeds verleg ik langzaam maar zeker mijn grenzen. Intussen zijn er gelukkig klimmaatjes en ben ik niet meer afhankelijk van gidsen voor een leuke 2 of 3 daagse tocht met topje. Voor mij is het mooie van bergen en bergsport dat iedereen daar op zijn eigen nivo (Figuurlijk en letterlijk) mee om kan gaan.
En zolang we elkaar wederzijds zo nu en dan eens groeten of zelfs even helpen kan t nog verduveld gezellig zijn daarboven.
Rob
-Heeft nu geen concrete berg plannen behalve een enorme berg werk omdat het hele huis zwaar verbouwd wordt...:)





Yr DDraig Goch


Rob Plas
http://www.twenot.nl
 
Klopt. Ik heb liever dat men een gids huurt om kennis van de bergen te krijgen dan dat mijn denkt dat het allemaal wel meevalt, met mooi weer naar boven loopt en aan het eind van de dag, al dan niet in een dichtgeritste boterhamzak, met een helicopter naar beneden wordt gebracht.

Ergo. Het gaat om de benadering van de bergen. Heb je respect en ontzag voor de bergen, dan is de kans groot dat je je ook terdege voorbereid. Je stelt je op de hoogte van de mogelijke gevaren en wapent je er tegen. Het gevaar wordt er niet minder door, maar de kans dat het goed afloopt is tig malen groter.

Helaas is er toch ook een groep die denkt de gevaren af te kunnen kopen door een gids te huren of met een reisleider op pad te gaan. Zomaar een paar voorbeeldjes:

- Kennisen van een vriend van me wilden eens iets anders en besloten een 4000er te gaan doen. Vanuit Nederland een Zwitserse gids ingehuurd die voor alle spullen zou zorgen. In Zwitserland aangekomen stelde de gids zich op de hoogte van de ervaringen van de groep. Toen bleek dat ze gewoon nog nooit in de bergen waren geweest heeft hij ze een gedeelte van het geld terug gegeven en hebben ze een paar leuke wandelingen in het dal gemaakt. Een goede zet van de gids lijkt me.

- Tijdens de voorbereiding van een week touren in het MB massief kwam een een deelnemer met een collega op de proppen die ook meewilde: Het leek hem wel leuk die Mont Blanc. Op mijn vraag wat zijn ervaring met de bergen was bleek dat hij een paar keer was wezen skiën en niet meer dan dat. Hij was een marathonloper dus conditie was geen probleem en met een goede gids vermoedde hij dat het wel mee zou vallen met de problemen. Al met al vond hij zichzelf wel geschikt voor een toppoging. Ik vond dit gebrek aan inzicht ietwat eng en ik heb geweigerd met hem op vakantie te gaan, laat staan aan 1 touw met hem te zitten.

- Bij een groepsreis in de bergen eis ik dat mijn deelnemers een regenbroek bij zich hebben. Altijd zijn er een paar dit dit niet hebben (ook muts, handschoenen en sjaal, maar dat terzijde). De discussie die volgt is altijd erg kort want ik weiger hen verder mee te nemen. Nadat ze een dag of twee op hoogte zijn geweest (met nieuwe regenbroek) valt het ze op dat de kleurrijke bloemetjes die ze tegenkomen in Nederland zo rond maart en april bloeien. Ik leg ze dan uit dat dat komt omdat de klimatologische omstandigheden van maart in Nederland vergelijkbaar zijn met die van juli in de bergen. Daarna stel ik dan de vraag of ze in in Nederland wel eens in korte broek in een maartse bui rondlopen. Ondanks het onkennende antwoord valt helaas niet altijd het kwartje.

Ongetwijfeld zijn er meer voorbeelden.

groet
Richard

- hoe komen wij Hollanders toch aan die beroerde reputatie in de Alpen?
 
Rob,

Rene is de naam.

Op zich kan ik jullie gelijk geven wat betreft het huren van een gids en dat dit verstandig is etc.
Wat blijft is nog steeds het feit dat er (meestal)een buitencategorie berg bestegen moet worden. Het lijkt allemaal zo op haastwerk. Men rent van de MB naar NY om vervolgens de Aconcagua nog op een namiddag mee te pikken. Ik heb jaren geleden al geleerd dat de weg naar de top zeker zo mooi kan zijn dan de top zelf (dit heeft ook tijd gekost) en dat is nou net waar het om gaat, die essentie.
Als ik terugkijk op wat ik allemaal gepland heb en wat er van die planning uiteindelijk terechtgekomen is, dan is 60% van wat ik ondernomen heb "mislukt". Mislukt in de zin dat het gaan, of dat nou klimmen, wandelen of anderzijds is, van punt A naar B voor 60% eindigde op punt C. Dus niet kwam waar ik verwachte te komen. Voorbeeldje: afgelopen februari in Schotland geweest en een tocht gepland van 9 dagen waarbij we 20 munro's zouden meepikken. Het werd er uiteindelijk maar 1. Halverwege moesten we van de oorspronkelijke route af en naar de grote weg omdat de heuvelrug die we moesten paseren dusdanig werd geteisterd door sneeuwstormen dat we niet eens konden blijven staan. Uiteindelijk wel de ronde zelf gemaakt en volop genoten.
Al die "mislukkingen" vormen je in de loop van de tijd en leren je inschattingen te maken voor toekomstige ondernemingen.

Waar wil ik nu naar toe met dit verhaal: Om in de bergen tot grotere hoogten te komen en ook te leren waarderen moet je mijns inziens een bepaald traject hebben gevolgd van gemakkelijk naar moeilijkere tochten waarbij "fouten" en "mislukkingen" ervoor zorgen dat je inzicht verder verbeterd en er progressie geboekt kan worden voor de volgende trips.
Bij geleide tochten is dit totaal niet aan de orde. Terwijl ik dit aan het typen ben, nu dus, bedenk ik me dat ik vrij idealistisch klink en dat de mensen waarover we het nu hebben het aan hun reet zal roesten of ze iets leren of niet. Plannen , top halen , kicken en that's it. Geen leerproces, geen gevolgtrekking.....maar, wat gaan we morgen doen. The ratrace in a nutshell maar dan op grote hoogte.

Ach ja, gewoon de modebergen mijden en genieten waar nog te genieten valt en het liefst mensen tegenkomen die geen haast hebben en je inderdaad nog groeten.

Met, buitensporig vriendelijke buitensportgroet

Rene Buitenbeentje
 
Ha Rene,

Ik ben inderdaad bang dat het leren meer aan de mensen ligt die omhoog gaan dan aan het feit of ze met een gids gaan of niet. Als je "gewoon" naar de top wilt en verder niks en je huurt een gids wiens doelstelling het is om mensen zo snel mogelijk naar de top en terug te brengen (bij voorkeur in 1 stuk) leer je niks. Maar als dat soort mensen zonder gids gaan leren ze niks zolang het goed gaat, en als het fout gaat gaat het meteen goed fout en leren ze mogelijk nooit meer wat.
Als je echt wilt moet je toch een gids kunnen vinden die je wat kan bijbrengen als je daarvoor interesse toont? Of is de wereld van de gidsen zover dat het allemaal hardlopers-voor-geld zijn zonder enig idealisme om hun klanten iets te leren??

Groetz,
Dennis

- Mijn enige gidsen zijn van Lonely Planet:) -
 
Hoi Rene

Ik deel je mening.. Van harte.. Dit is een onderwerp dat me zeer ter harte gaat en wat in eerdere topics af en toe de revue gepasseerd is.
We kunnen het niet méér eens zijn.


..Der Weg ist das Ziel..
..experience is just a range of nearly missers..


De mooiste herinneringen heb ik aan tochten die door wat voor omstandigheden dan ook níet verliepen zoals gepland. Als er vervolgens geïmproviseerd moet worden begint het avontuur waar je niet op zat te wachten. Vaak is het achteraf pas een mooie belevenis. Toch zijn deze ervaringen vaak waardevoller, en de herinneringen intenser dan een probleemloze trip waar moeiteloos je doel bereikt.

Yeah!!

:7
 
>De mooiste herinneringen heb ik aan tochten die door wat voor
>omstandigheden dan ook níet verliepen zoals gepland.

Grappig! Dat probeerde ik dus uit te leggen aan mijn wandelmaatje nadat we meerdere uren hadden gedaan om van de Pedraforca af te komen (enkel zwaar omgezwikt en nog wat ongemakken). Ik vertelde hem dat ik de tocht eigenlijk wel schitterend vond, ondanks het feit dat ik verrot veel pijn had en onderweg zo'n beetje alle Nederlandse, Catalaanse, Spaanse en Engelse vloekwoorden uit mijn vocabulaire de revue had laten passeren.

Als ik nu naar de foto's van die trip kijk ben ik eigenlijk trotser op het feit dat we beneden zijn gekomen dan het feit dat we boven zijn gekomen ;-)

Raymond
- volgende week met Jurgen revanche: opnieuw de Pedraforca!
 
Dezen tendens komen we bij alle disciplines van buitensport tegen. Enkele voorbeelden:

* De eerste buitensportbedrijven die waren opgezet waren onder meer promotors van het (wildwater)kanoën. Prachtige sport! Dat vonden vele honderden andere Nederlanders en dus werd er in een behoefte voorzien. Mensen wilden LEREN hoe ze het wassende water het hoofd konden bieden. Niks mis mee.
Tegenwoordig denken mensen dat ze alles kunnen. (ik scheer alles even over 1 kam, ik weet het). Als ik nu een kanocursus geef ben ik de helft van de tijd aan het uitleggen dat stromend water gevaarlijk is. Mensen hebben daar geen oog meer voor.

* Dergelijke dingen zie je ook bij een weekendje Ardennen. Het is niet genoeg om 2 dagen door de Ardennen te lopen met een bivakje. Nee daarbij moeten nog eens activiteiten bij. Mountainbiken, speleologie, noem het maar op. Mensen willen niks meer leren, ze willen alleen maar consumeren.

Bij bovenstaande voorbeelden is duidelijk sprake van zap-gedrag. Je zapt als het ware van de ene activiteit naar de ander, net als de TV. Alleen resultaat telt.

Jammer.
 
banner 468x60
Beleef jij plezier aan Hiking-site.nl?
Overweeg dan een (eventueel maandelijkse) vrijwillige donatie te doen via onderstaande knop:


Status
Niet open voor verdere reacties.
Steun Hiking-site.nl door aankopen te doen via de volgende links (een kleine commissie op aankopen zijn de verdiensten):


banner 468x60
Bovenaan