OC-Hike 2005

Arnhem, Zaterdagochtend 08:30

Ik ben net wakker geschrokken van iets wat lijkt op een lege Petfles die heen en weer rolt op het balkon. Het waait dus flink constateer ik slaperig.
De volgende sensaties die ik me realiseer zijn minder: houten hoofd, dichtgeplakte ogen en een smaak in mijn mond alsof er een schot in gepist heeft.
Een etage hoger hoor ik Richard wat rommelen, die is gelukkig ook weer wakker.
We moeten als de sodemieters aankleden, een sloot koffie naar binnenwerken en maken dat we in Elst komen.
Het "even met een borreltje bijkletsen" heeft tot vannacht 04:00 geduurd en in plaats van erg vroeg mijn bed uit ben ik er nu weer veel te laat in gegaan. En dat komt slecht uit want we hebben een missie vandaag: we moeten 3 flessen cava en 10 plastic glazen afleveren op een parkeerterrein waar 12 of 13 kiene, uitgeslapen hikers ongeduldig staan te blauwbekken in afwachting van de officiële aftrap voor de OC-hike 2005.
Inmiddels ook traditie, georganiseerd door Maarten en Pieter maar gesponsord door ons aller webmaster Raymond middels 3 flessen Spaans bubbelend druivensap aangevuld met in oud vet tot verbrandens toe verhitte ballen rozijnendeeg. Oliebollen en Champagne! Oftewel de OC-hike, de start van een nieuw jaar Hiking-Site activiteiten.
De weersberichten zijn typisch Januari: regen, storm en meer van dat moois. Het zal wat worden de komende 2 dagen.

Suf als wat arriveren Richard en ik slechts 20 minuten te laat op het verzamelpunt.
We begroeten iedereen, en delen dan in naam van Raymond de Cava uit. Het verloopt allemaal wat rommelig maar iedereen krijgt een glaasje en een oliebol en na een kwartiertje vertrekken we richting bos.
Het doel is een paalkampeerplaats op een kilometer of 18 afstand.
Na wat langs een bosrand gelopen te hebben arriveren we na een uurtje of zo in Amerongen.
Een prachtig, maar uitgestorven stadje waar we vrijwel niemand zien en alles dicht lijkt.
We wandelen een rondje om het kasteeltje van Amerongen heen, vol in de wind, wat schitterende plaatjes oplevert van hikers die soms net niet van de dijk afgeblazen worden en in een hoek van 70° in de wind hangen.
Terug in het dorpje blijkt er een café annex slijterij open te zijn waar we net voor er een serieuze bui losbarst in duiken.
De koffie is warm en redelijk vers. Ineens begint iedereen gebak te bestellen dat er niet is. We zien iemand weggaan en even later met een grote doos gebak van de lokale bakker weer terugkomen. Hij heeft een redelijke plens water over zich heen gekregen maar het gebak is kakelvers en smaakt uitstekend.
Dit is service!
Na afrekenen is het droog en we gaan weer dapper op stap.
We duiken weer de Utrechtse heuvelrug op en lopen een paar uurtjes verder.
Ik heb het zwaar, ik realiseer me dat ik behalve een halve oliebol en het gebakje eigenlijk niets gegeten heb vandaag en ik krijg een forse hongerklap. Ook merk ik duidelijk dat de 3e nacht op rij met minder dan 5 uur slaap me opbreken. Slechte voorbereiding voor een tocht, Rob!

Ik heb verder totaal geen besef van de route en geloof het allemaal wel als Nico (Talloch) me ineens verteld dat we er binnen 150 meter moeten zijn.
Zijn GPS heeft gelijk want we zien weldra de bordjes die de paalkampeerplek aanduiden.

Snel hebben de tentjes een plek gevonden en dan is het tijd voor een bak koffie.
Richard vindt het wel een moment voor een Irish Coffee en giet een scheut whisky in mijn mok en haalt dan een spuitbus slagroom te voorschijn.....
Hilariteit alom, want geheel in stijl is het een spuitbus slagroom "Light" dus makkelijk voor in de rugzak.

De zon die in de loop van de middag meer en meer te zien was verdwijnt achter de bomen en de wind neemt voldoende af om relaxed te kunnen koken, maar ik krijg het steen- en steenkoud en val zo'n beetje om van de slaap.
Na de pasta kruip ik even de tent in en slaap een half uurtje tot ik rillend wakker wordt. Het is nog geen acht uur en ik ben verkleumd, gaar en heb een humeur waar de bomen krom van trekken.
Eigenlijk wil ik alleen maar mijn slaapzak in, maar net uit de nachtdienst weet ik dat ik als ik nu toegeef ik een paar uur zal slapen, om 2 uur vannacht klaar wakker ben en de rest van de dag gaar. Dan maar even naar de groep waar het intussen gezellig is met worstjes, nootjes en een borreltje hier en daar.
Het is kraakhelder en Nico geeft uitleg over de sterrenhemel, wijst een komeet aan en vertelt over de Plejaden, Orion's belt en de waarom Saturnus wel ringen heeft maar niet flikkert.
Ik blijf het echter steenkoud houden en om een uur of 11 geef ik er de brui aan, ik ga me warm lopen met de bedoeling om daarna gelijk mijn bed in te kruipen. Het lopen doet me echter goed en ik warm voldoende op om het nog een uurtje of 2 vol te houden.
Om een uur of 1 is iedereen in diepe rust en ook ik slaap uitstekend, warm in mijn donsje, en op een plaspauze om 7 uur na lig ik tot een uur of 9 te pitten, net als mijn tentgenoten.
Het voordeel van een paalkampeerplek is dat je relaxed kan opstarten in plaats van snel alles in te pakken voor de boswachter komt kijken. Een uitstekende start van de dag dus, en de nachtrust heeft me duidelijk goed gedaan.
Het weer is uitstekend, eerst wat bewolkt maar al snel blauwe lucht zo ver het oog strekt. Dit blijft de hele dag zo, en de terugtocht verloopt relaxed, met op zijn tijd een half uurtje in de zon en iets met paarden die de waterdichtheid van een goretex jas testen.
Op de top van de Amerongense berg (ja ja!!) maken we een paar groepsfoto's op 69 hele meters boven NAP. Stijgijzers en Gamaschen mee!.
We zien nog 2 hindes wegschieten maar verder is het enige wat flitst de tientallen mountainbikers. Terug bij de auto's in Elst besluiten we even naar Rhenen te tuffen en bij de Koning van Denemarken wat te drinken en te eten.

En zo is er een einde gekomen aan een prima evenement door Maarten en Pieter georganiseerd.
De laatste overgebleven fles Cava is aan de beide heren gegeven, namens Raymond, en dan is het nu weer tijd om de boel drogen en klaar leggen voor het volgende event..

Rob

Foto's van dit event zijn te vinden in het foto-album, de reacties op het prikbord.