Wadlopen naar de Engelsmanplaat

"Ik denk dat dat Petra is", zegt Annita "en dan zal die Suzuki ook wel van haar zijn".
We parkeren onze auto naast de taxistandplaats bij station Amsterdam-Sloterdijk. Ik stap uit, stap op de vermoedelijke Petra af en spreek haar aan. De score van Annita is 100%; Petra en ik schudden elkaar de hand en de Suzuki blijkt inderdaad ook van haar te zijn. We overleggen nog even over met welke auto we naar Wierum zullen rijden, maar volgens mij heeft Petra allang het besluit genomen om met de Alto te gaan. Jan-Anne sluit zich ook aan, en die heeft zijn rugzak weer waanzinnig compact ingepakt.

We zijn eigenlijk binnen no-time in Friesland. Petra geeft de Alto flink de sporen en Jan-Anne houdt de conversatie goed op gang. Een ritje van niks.
Om een uur of vijf komen we bij het Sloepke aan. Ik zie daar wat mensen buiten zitten die beslist geen Hiking-uitstraling hebben. Waar moeten we wezen? De minicamping blijkt achter een rijtje bomen te liggen. Achter die bomenrij staan wat herkenbare tentjes…..
Eerst kletsen we gezellig wat bij met Marike, Remko (organisatie) en de andere deelnemers.
Er wordt geen regen verwacht, maar de hoge plekken op de camping zijn al bezet. Camping is trouwens een groot woord. Ik houd het meer op een hondenuitlaatveldje. We plaatsen we er met drie man/vrouw nog drie tentjes bij en schuiven daarna aan bij de rest die al zo'n beetje met koken en barbecuen is begonnen.
Na het eten gaan een aantal mensen, waaronder ikzelf, een stukje lopen rond het dorp en proberen nog een glimp op te vangen van de zonsondergang bij het Wad. Marike belt nog even naar de gids om te checken of de waddentocht definitief door gaat.
Teruggekomen van de korte wandeling schuiven we met de gehele groep gezellig bij elkaar.
Fred stookt het vuur op in de vuurton. Helaas is de ton niet voorzien van extra luchtgaten en we besluiten het vuur weer te doven om niet de rest van de avond in de rook te hoeven zitten.
Die avond wordt het niet later dan 11:00uur want de volgende dag gaat de wekker al vroeg.

Om zes uur gaat mijn wekker. Ik ben een kwartiertje eerder dan de rest, zodat ik rustig een ontbijtpapje kan klaarmaken. Ontbijten is niet mijn sterkste kant, maar ik wil wel wat stevigs in de maag hebben staan voor het wadlopen. We hebben besloten, in verband met de blubberverwachting, geen auto's te gebruiken en lopen vanaf de camping naar het afspreekpunt waar de gids al staat te wachten.
De gids legt ons uit dat het niet de bedoeling is dat we hem op de hielen trappen of voor de voeten lopen. "Er is ruimte zat maar blijf wel een beetje in de buurt".
Ook legt hij uit dat we eerst een zwaar stuk door het slik voor onze kiezen krijgen. Verderop, vlak voor de vaargeul, mogen we nog een keer zwoegen. De rest is beter te doen.
Het is afhankelijk van de snelheid van de groep of we de Engelsmanplaat zullen halen of dat we reeds eerder zullen moeten keren.
Nou…aan de snelheid van de groep zal het niet liggen. Het eerste stuk door het slik is behoorlijk zwaar en de gids heeft er flink de (surf)sokken in. Ik vraag me af hoe lang dit zo door gaat en ik vraag me tevens af of ik de enige in de groep ben die het tempo zo hoog vindt. Dan krijgen we een gedeelte met wat dieper water en daarna een stuk waar je wat minder wegzakt, zodat we allemaal wat meer op adem kunnen komen..Af en toe wordt er iemand van de groep verrast als hij/zij plotseling wegzakt of min of meer wordt vastgezogen. Ik ben blij dat ik voor hoge schoenen heb gekozen, want hoe meer open hoe meer kans op dat gezuig. De kopgroep wordt steevast gevormd door de twee broers van Marike. Wendy, Dennis en ik bevinden zich achteraan.
We zijn bij de vaargeul! Dennis is de enige die het daar waagt om een foto te maken met de kans om zijn toestel voor eeuwig te beschadigen. Terwijl hij snel een plaatje schiet probeer ik zo goed als het kan zijn fototas en andere zaken boven water te houden. Mijn eigen toestel zit veilig opgeborgen in de geleende Ortlieb van JAO. Dan gaan wij ook achter de rest aan de vaargeul in. Wendy raakt een beetje achter en komt nauwelijks meer vooruit vanwege de stroming. Gelukkig kunnen Dennis en ik haar weer op gang helpen. Leuke passage; daar doen we het toch ook een beetje voor.
Nu volgt een droger terrein met dan mosselbankjes, hier en daar een krabbetje, veel pieren en wisselende hoeveelheden zeewier in verschillende groentinten. De fotografen onder ons komen terecht helemaal los. Dit is een prachtige tocht!! Heel langzaam komt de vogelwachterhut dichterbij. De hut is ligt op de Engelsmanplaat en is het doel en keerpunt van onze tocht.

Mooie stek die vogelwachterhut, maar langer dan een week zou ik er niet willen zitten.
We nemen een korte pauze en voordat we de kans krijgen om het koud te krijgen van het niksen zijn we alweer op de weg terug. De gids is met het bereiken van de hut wat spraakzamer geworden. Ik krijg wat uitleg over de beste wadlooptechniek; hoe kun je het beste je voeten neerzetten etc.
Het gaat behoorlijk snel op de terugweg. Bij de vaargeul heb ik mijn fototoestel in de aanslag om daar een filmpje te kunnen maken. Helaas voor mij is de waterstand al flink gedaald en zijn we er door heen voor we het weten. Is dit nu die ene vaargeul? Jazeker, kijk maar naar die palen in het water. Ook de rest van de route gaat als een speer, want op sommige plekken staat bijna geen water meer.
Met het land in zicht krijgen we het laatste stuk slik te verwerken. Daar kom ik op het idee om een soort schaatsbeweging te maken. Op die manier zak je minder gauw in de blubber en kun je met minder moeite meer vaart maken. Jan-Anne neemt het idee over en heeft er veel lol in.
Op het vaste land nemen we nog wat foto's van vieze voeten. De gids biedt ons de mogelijkheid aan om het ergste vuil af te spoelen. Die mogelijkheid blijkt dus een sloot te zijn waar we onze benen in kunnen hangen. Fred besluit als eerste om gewoon in die sloot te gaan staan. De rest ziet hoe praktisch dat is en volgt direct.

Op de minicamping is maar één douche. Het om de beurt douchen zorgt er voor dat er nog wat sociaal gedaan wordt tijdens het wachten met koffie en gebak. Dan breekt iedereen zijn tent op en dan is het tijd om handen te schudden en naar Nederland af te reizen.
De reis terug verloopt bijna net zo voorspoedig als de heenweg. Alleen de gesloten Coentunnel zorgt voor een extra rondje om Amsterdam.

Marike en Remko: leuk initiatief!! Het was weer een goed weekendje. En nergens spierpijn dankzij het uitlopen.

Ruud van Koten

Meer foto's van deze hike zijn terug te vinden in de foto-albums, reacties zijn te lezen op het prikbord.