Verslag WWH2003, groep 1

Een verslag van het weekend. Kan dat wel volledig zijn? Nee hoor, sommige zaken zijn zelfs bewust weggelaten om onschuldige mensen te beschermen. Stel bijvoorbeeld dat bekend zou worden wie er expert is in 'vomiting' (in de vorm en kleuren die je wilt!) of dat Pieter zijn gewonnen PrincetonTec Blast nooit heeft ontvangen (wat dan wel?). Of wie het matras van de webmaster heeft opgeblazen (was hij zelf te dronken??) of wie er steeds maar bleef zeggen dat hij 'sorry' was (was dat niet iets typisch Engels?). Nope, een verslag als dit kan nooit echt volledig zijn, het geeft meer een beeld van wat er ongeveer is voorgevallen tijdens een perfect weekendje weg in de sneeuw.

Donderdag 20 februari
Het is donderdag-avond, 20 februari en we zijn net een uurtje onderweg vanuit het Spaanse Mataró richting de Belgische Ardennen. Het weer is bijzonder slecht en de regen valt met bakken uit de hemel. Hoewel we het niet uitspreken hebben we allebei de stille hoop dat het weer aan de andere kant van de Pyreneeën beduidend beter zal zijn.

Het is inmiddels zo rond middernacht en het is lekker rustig op de weg. En maar goed ook, want met een gangetje van zo'n 90 per uur en de ruitenwissers op stand 'hopelozer kan het niet' zijn we de Pyreneeën allang gepasseerd en lijkt het weer maar niet beter te worden. Pas voorbij Lyon is er sprake van een duidelijke verbetering en maakt de regen plaats voor een heldere sterrenhemel. Gary heeft inmiddels een nekkussen opgeblazen en ligt naast mij te snurken onder m'n fleece-deken. De temperatuur begint steeds verder te dalen en op het moment dat we zo ongeveer ter hoogte van de Vogezen zijn geeft de thermometer van de auto -7 graden aan. Dat lijkt ten minste op een weekend Winter Hike!

Vrijdag 21 februari
Bij het passeren van de grens met Luxemburg wordt Gary eindelijk wakker en besluiten we om te stoppen voor goedkope brandstof en een stevige bak koffie. Zelf kan ik wel wat koffie gebruiken, ik heb immers nagenoeg de hele weg aan één stuk door gereden met slechts één korte pauze en een tank-stop. De zon schijnt al en het is droog maar fris. De temperatuur is net onder het vriespunt.

Na de kop koffie snel weer terug naar de auto om na ruim een uur aan te komen op de plaats van bestemming: Camping Familial, even buiten Malmedy. Rob (Hekkie) en Brie zijn er al en komen net teruggeschuiveld van de plek waar we eigenlijk onze tent moeten opzetten: een veldje achterin de camping, waarbij eerst een soort ijsweg moet worden overgestoken van enkele honderden meters lang. De auto's kunnen er niet komen en zonder Yaktrax onder de voeten is het zelfs te voet nauwelijks te doen. Dilemma dus…

Uiteindelijk besluiten we de stoute schoenen aan te trekken en vragen de campinghouder of we de tenten niet kunnen opzetten op het speelveldje vooraan. Dichtbij de toiletten, de bar en de parkeerplaats. Dit mag en dus gaan we snel beginnen met het ruimen van sneeuw om een plek vrij te maken voor de tent. Nog voordat we daarmee klaar zijn arriveren ook Remco en Marieke en als iedereen dan eindelijk de tent heeft staan besluiten we om even te gaan winkelen in Malmedy.

In Malmedy vinden we al snel een supermarkt voor de nodige etenswaren en na wat langer zoeken in het centrum zelfs een heuse friterie! Smikkelen van deze vette hap, nu het nog kan. Straks moeten we immers aan het gevriesdroogde spul :)

Terug op de camping zien we dat er inmiddels meer mensen zijn gearriveerd en de andere tenten worden dan ook snel opgezet. Jos, de campinghouder, kan het tobben met de sneeuwruimer schijnbaar niet meer aanzien en besluit ons een handje te helpen met zijn tractor. Als een bezetene begint hij met zijn tractor (uitgerust met sneeuwschuiver) over het speelveldje te scheuren om toch maar zoveel mogelijk sneeuw te verplaatsen. Met gevaar voor eigen leven blijven in het begin nog enkele hikers staan kijken, maar al snel neemt iedereen een redelijk veilige positie in aan de rand van het veld. Scheerlijnen worden op een haar naar gemist, maar Jos weet van geen ophouden. Met grote behendigheid schuift hij grote hoeveelheden sneeuw opzij, hierbij echter niet helemaal rekening houdend met de achterblijvende sneeuw: deze wordt steeds verder aangedrukt en begint langzaam te veranderen in een ijsbaan :(

Als Jos er genoeg van heeft en iedereen weer langzaam tevoorschijn durft te komen wordt het tijd om aan het eten te denken. Astrid en Monique hebben uit Nederland een mini-wok voor me meegenomen, dus ik voel me toch wel verplicht om lekker te 'wokken'. Niet alleen voor mij en Gary, maar uiteraard ook voor de dames. Kip-Tandouri wordt het gerecht en (naar ik begrijp uit de reacties) is het nog lekker ook. Kortom: wokkie is goed gekeurd! (en voor de liefhebbers: te bestellen voor 12,50 bij mijn zus).

Halverwege het eten komt de dame van de camping langs met een verrassing: of we zo vriendelijk willen zijn om onze auto's ergens anders neer te zetten dan op de parkeerplaats van de camping. Later zullen er namelijk nog 'betalende/vaste' bezoekers komen en die kunnen anders hun auto niet kwijt. Vraagtekens alom, want wij moeten immers ook betalen en zouden toch graag onze auto's op de parkeerplaats willen houden. Goed nieuws echter: er is een afgelegen parkeerplaats (gratis!!) geregeld op de luttele afstand van slechts 500 meter. De meesten geven (met tegenzin) gehoor aan het verzoek de auto te verplaatsen, maar als er toch iemand is die vraagtekens plaatst bij deze manier van voortrekkerij voor andere bezoekers wordt de groep betiteld als een groep met 'lage mentaliteit'… De reactie van de mensen die dat horen mag bekend wordt beschouwd: en masse besluiten we de volgende ochtend de boel op te pakken de camping voorgoed gedag te zeggen.

Het feest in de bar is er niet minder om en gedurende de avond vloeit het Belgische bier rijkelijk en druppelen ook de laatste mensen binnen nadat ook zij zijn aangekomen op de camping en hun tent hebben opgezet. Als de bar dan echt gaat sluiten, zo tegen een uurtje of half twee gaat iedereen naar zijn en haar tent en mogen we voor het eerste de kou echt trotseren.

Zaterdag 22 februari
Het voordeel van je tent dichtbij de ping-pong tafel opzetten is dat je een handige tafel bij de hand hebt. Het nadeel is echter dat iedereen die tafel wil gebruiken. Zelfs op het moment dat je zelf nog het liefst je hoofd tussen het ganzendons wilt steken om nog een uurtje verder te slapen. Het is ons niet gegund, want steeds meer branders worden ontstoken en als snel lijkt het alsof we ergens op de middenberm van de A2 onze tent hebben opgezet. Tijd om op te staan dus!

Ontbijt bestaat uit een koppie cup-a-soup en daarna een lekker bakkie cappuccino en als dat eenmaal is weggewerkt kan de auto worden opgehaald bij de ver weg gelegen parkeerplaats en kunnen de eerste auto's naar de andere camping worden gebracht. Als laatste gaan ik, Gary, Astrid en Monique richting L'Eau Rouge om daar onze tent voor de rest van het weekend op te zetten.

Eenmaal op L'Eau Rouge en nadat de tent is opgezet besluiten we om een tocht te maken langs de rivier. Eerst nog netjes over een pad, maar al snel neemt Monique de leiding en duiken we de diepte in richting de oever van de rivier. En terwijl we met gevaar voor eigen leven balanceren op de oever en af en toe een stuk ijs over moeten steken beginnen we steeds meer in ons element te raken. Monique zakt nog even diep weg in de smurrie, iets dat ik zelf nog geen minuut later herhaal, maar dan tot aan mijn knie. Lekker, zo'n winterhike in de sneeuw en blubber :)

Het 'pad' begint steeds slechter begaanbaar te worden en opperhoofd Monique besluit dat we nu wel weer richting het echte pad kunnen gaan dat iets hoger is gelegen. Een sneeuwbal in mijn gezicht later komen we uit om een zonbeschenen pad en besluiten we om even een korte pauze in te lassen. Genietend van een kop koffie, een stukje Franse kaas en Spaanse olijven vertoeven we in de zon en uit de wind. Gary richt zijn gezicht richting zon om toch maar vooral een kleurtje te krijgen (we wonen immers niet voor niets aan de Mediterranee) en zelf bel ik even naar Yolanda om te vertellen dat alles prima en okee gaat. Als de pauze lang genoeg heeft geduurd gaan we -bijgestaan door de sopraan-stem van Hekkie- terug richting camping, zodat we nog op tijd zijn om boodschappen te doen in Stavelot voor het avondeten.

Enkele van de groep besluiten toch nog even vol te houden voor wat betreft het avontuur en zo komen we opnieuw langs de over van de rivier uit. We besluiten dat we tot aan de tent/camping langs de rivier zullen blijven lopen, wat er ook gebeurt. En uiteraard gebeurt het logische: de oever die nog redelijk begaanbaar is stopt bij een loodrechte muur en we komen voor een keuze te staan tussen klimmen of de rivier doorsteken. De keuze is snel gemaakt en we gaan op zoek naar een geschikte plaats om de rivier te doorwaden naar de overkant. Als het allemaal te lang duurt besluit ik zelf om gewoon door de rivier heen te wandelen, maar als ik vervolgens aan de overkant ben en terug loop richting de rest van de groep zie ik dat de ware team-mentaliteit z'n werk doet: ze zijn een brug aan het bouwen om met droge voeten aan de overkant te kunnen geraken.

De brug ziet er niet echt stevig uit, maar het lukt iedereen om de overkant te bereiken. Er is zelfs niemand sportief genoeg om alsnog in het water te kletteren en dus moeten we dat moment maar uitstellen tot later die dag…

Uiteindelijk komen we inderdaad bij de camping aan en besluit eenieder dat dit wel een geschikt moment is om een warme douche te nemen (we zijn uiteindelijk alsnog allemaal door de rivier gewandeld om bij de tenten te komen) en ons klaar te maken voor het avondeten.

Dat avondeten bestaat uit een gevarieerde mix van culinaire hoogstandjes. Hekkie zorgt voor een heerlijk stuk vlees en zelfs kaasfondue, terwijl Astrid en Monique alles doen om het wok-spektakel van de avond daarvoor te overtreffen. Inmiddels heb ik voor de liefhebbers een gaskachel tevoorschijn getoverd en willen de dames toch vooral ook de warmte-patches voor in de schoenen proberen. Warmte geven ze niet echt, maar dolle pret wel.

Gedurende de avond komen steeds meer mensen even genieten van de warmte van het gas-kacheltje en de meegenomen Spaanse cava (Sorry Rob!!) en ingekochte Franse wijnen.

Als alles eenmaal op is besluiten we opnieuw de slaapzakken op te zoeken en maak ik Astrid en Monique nog even blij met een verwarmde tent (leve het gaskacheltje) en een extra fleece-deken en Therm-A-Rest matje voor de isolatie. Gary en ik praten nog even door, waarbij we in elk geval één belangrijke ontdekking doen: het was waarschijnlijk niet alleen Gary die de avond te voren welhaast lawines veroorzaakte met zijn gesnurk. Wij liggen immers nog te kletsen terwijl ergens over de vlakte een luidruchtig gesnurk is te horen…

Zondag 23 februari
De zon schijnt (opnieuw!) en deze keer worden we vroeger wakker dan de dag daarvoor. Er wordt koffie gezet. Koffie in alle smaken en soorten, van hazelnoot (volgens Gary: Heselnoet) tot een soort bruine prut die uiteindelijk best lekker koffie lijkt te zijn. Een brouwsel van (alweer) Hekkie die hiermee zijn status als culinair buitensporter bevestigt.

De koffie-ochtend wordt afgesloten op het moment dat we besluiten om toch nog iets van activiteit te ontplooien voor deze dag. De keuze is snel gemaakt en dus besluiten we richting Stavelot te wandelen langs de rivier (wat minder spectaculair deze keer) om aldaar nog één keer te genieten van de Belgische frieten. De tocht duurt niet lang en al snel zitten we in de zon op het terras in Stavelot ons vol te stoppen met aardappels gebakken in frietvet. Uitbuiken is er echter niet bij: we moeten terug naar de camping omdat we van plan zijn ergens vroeg in de middag de tent op te breken en richting Nederland te vertrekken.

Als de tent (en alle troep!) is opgeruimd blijkt de timing perfect: op een terras ergens in Malmedy blijkt een uitgeputte groep 3 te zitten die graag een lift willen naar de camping. Met (teveel) auto's gaan we ze halen zodat ook zij kunnen genieten van een welverdiende rust op de camping. Op dat moment van rust zitten wij echter al lang in de auto op weg naar Nederland en kijken we terug op een wederom geslaagd event van Club Hiking-site.nl.

Raymond (en Gary)
» I'm sorry! «