Winterhike 2003-02-24 Groep 3 A

Vrijdagavond, een uur of 9
Camping Familiare, Malmedy

Duncan en ik zijn net de camping opgereden die als basiskamp voor de WWH 2003 moet gaan fungeren en met wat moeite hebben we de auto langs een sneeuwrand kunnen parkeren.
Fred en Wendy, die al een uur of 2 braaf achter ons aan reden doen het zelfde.
Op een veldje zie ik een bonte collectie trekkerstentjes staan maar niemand rondlopen of zelfs ergens maar een lichtje.
Iedereen zit natuurlijk in de bar realiseer ik me en dan komt er een ontzettend flauw idee bij me op.
Ik glibber zo snel als ik kan richting de lichtjes van de bar, smijt de deur open en roep loeihard: Heeeee Biertje???? de zaak in.
Voor de deelnemers van de vorige keer een inside joke, voor de rest waarschijnlijk minder leuk maar ik voel me toch gelijk erg welkom…
Een hartelijk weerzien volgt met veel handjes schudden en een enkele kus hier en daar.

Duncan en ik besluiten eerst de tent op te zetten voor we ons in het kroeggebeuren storten. En met wat aanstampen van de diepgevroren sneeuw en een geleende hamer komen we zowaar een heel end.
Ook help ik Fred en Wendy met hun tent, omdat dat eigenlijk de mijne is.

Als de behuizing naar wens is ingericht duiken we snel de bar in want onze handen en voeten moeten nog erg wennen aan de omstandigheden. Het vriest dat het kraakt, en het gewurm met de diverse lusjes, haakjes en ritsjes hebben heeft zijn tol geeist van onze vingertoppen.
De avond in de bar verloopt min of meer voorspelbaar: per Leffe Dubbel stijgt het vermaak, en daalt het aantal deelnemers.
Om nu eens een keertje niet als laatste te stoppen ga ik "al" om een uur of half 2 naar mijn tentje waar Duncan en Royce al heerlijk warm liggen te doezelen.
Op een enkele koude plasstop na verloopt de nacht verder rustig en wordt het al weer snel ochtend.

Zaterdagochtend, het is mooi, maar koud!
Duncan en ik staan snel op, tenminste zo voelt het voor mij in ieder geval aan, en een kwartiertje later sta ik achter een betonnen ping-pong tafel naar mijn brandertje te kijken.
Koffie is en blijft voor mij een eerste levensbehoefte, en na 2 flinke mokken weggespoeld te hebben begin ik aan mijn creuslimix en snoep een hapje pap mee.
Hier en daar vang ik klachten over de kou op omdat mensen het weer onder-, of hun uitrusting overschat hebben, maar persoonlijk geniet ik met volle teugen van mijn verjaardagskado: een hele dikke donzen slaapzak van topkwaliteit die prima voldoet in deze omstandigheden.
De ochtend verloopt rustig en om een uur of 11 is iedereen zo'n beetje klaar om te vertrekken.
Iedereen?
Ja, iedereen.
Want er schijnt het een en ander voorgevallen te zijn tussen de groep en de campinghouder zodat en bloc besloten is om met zijn allen te verkassen naar L'Eau Rouge, waar we vorig jaar zo fantastisch opgevangen zijn.
Dit zijn mijn zorgen verder niet, want Duncan en ik zullen 2 dagen met groep 3 meesmoksen en pas op zondagavond terug zijn omdat we beiden maandag aan het werk moeten.
Wat me wel stoort is het feit dat blijkt dat een aantal van de ontbijters gewoon is vertrokken met achterlating van hun afval op en rondom de ping-pong tafel.
Dit is iets wat ik niet gewend ben maar het zal wel een gevolg zijn van de grootte van de groep. Met 40 man of zo mis je een stukje sociale controle waar dan toch weer mensen misbruik van menen te moeten maken.
Realiseer je alsjeblieft dat wanneer je aan een evenement van de Hiking-Site Club meedoet je ook gelijk het visitekaartje van de club en de website bent, en dat de vrijheid-blijheid mentaliteit ergens ophoud! Hulde voor Astrid die het ook niet kon aanzien en de boel netjes heeft opgeruimd voor we vertrokken.

Groep 3 vertrekt uiteindelijk om een uur of half 12 en maakt vrijwel direct kennis met iets wat we nog heel veel zullen meemaken: platgelopen sneeuw, bevroren tot spiegelgladde ijsplakken waarop het lastig lopen is.
Al snel lopen we door de Ardense bossen waar het hard genieten is van de vergezichten over besneeuwde dalen en ingeslapen dorpjes.
Ik zal het niet steeds over het weer hebben maar we genoten van het meest fantastische weer dat je maar kunt hebben voor een winterhike: Het was al ruim een week helder, we hadden last van een hardnekkig hogedruk gebied zodat de nachten koud en helder en de dagen warm en helder waren. Al heel snel gingen de jassen uit, vlot gevolgd door de fleecetruien zodat er uiteindelijk mensen met opgerolde mouwen of zelfs in T-shirt liepen.
De route was al schitterend maar naarmate we dieper de bossen indoken zelfs sprookjesachtig mooi. Half bevroren beekjes, ijssculpturen waar water uit de hellingen is gesijpeld en overal een dik pak sneeuw in soms ravijnachtige dalen. Wel waren veel paden spiegelglad door de platgelopen en verijsde sneeuw maar dat mocht de pret verder niet drukken.

Een kort oponthoud in een dorpje…
Heee, moet je kijken, dat paard staat vast volgens mij.
We zijn net een boerderijtje gepasseerd als een echte Belse Palmknol onze aandacht trekt.
Het dier staat met een achterbeen vast in een achteloos geparkeerde ploeg lijkt het wel en staat wat heen en weer te schokken.
We bekijken het even en dan neemt Joop een besluit: als paardenkenner en liefhebber klimt hij over het hek en loopt naar het schitterende dier om het te gaan helpen. De Texassized Shetlandpony vindt dat iets te veel aandacht en gaat er in een drafje vandoor, een schitterend gezicht al die pure power maar Joop voelt zich redelijk in de maling genomen. Het suffe bierreclamebord stond dus helemaal niet vast maar heeft er waarschijnlijk veel lol in om nog suffere hikers te pesten.

Snel het bos maar weer in, alwaar de enige tekenen van dierlijk leven een enkele vogel en de vele verschillende sporen in de sneeuw zijn. Ik herken in ieder geval reëen, vossen en bij een voederplek waarschijnlijk everzwijnen. Verder dozijnen sporen van konijnen, hazen en veel ander klein spul.
Schitterend om te zien waar de dieren soms tegenop klimmen op hun tochten door het bos, en dat we ze toch niet te zien krijgen is best wel jammer.
Het enige dier dat ons vergezeld is natuurlijk Royce, de gitzwarte Groenendaler, een Belgische Herder die het weer heerlijk vindt om ons te beherderen tot we over een smal, lang bruggetje moeten.
De groep wandelt door, en Duncan en ik halen allerlei toeren uit om het dier over de brug te krijgen.
Na 10 minuten proberen, fluiten, roepen en voordoen is de maat vol en neemt Duncan het beest in zijn armen mee de brug over. De 2e brug gaat met wat moeite wel op eigen kracht en bij de derde lijkt hij er zelfs lol in te krijgen.
Intussen is over vieren geworden en begint langzaam de vermoeidheid toe te slaan, net als de trek in een warme hap. Ook begint het sneller en sneller kouder te worden dus het is tijd om een bivak op te slaan.
We duiken steeds smallere paadjes in en klauteren uiteindelijk een steile helling op, dwars door de sneeuw die soms tot aan mijn knieën komt. Omdat gamaschen mij niet nodig leken had ik deze in de auto laten liggen en staan mijn schoenen al snel vol met sneeuw.
Als we uitgeklommen zijn en weer op een min of meer begaanbaar pad staan blijkt er hier en daar bloed in de sneeuw te liggen, en wel daar waar onze trouwe begeleider Royce loopt. De scherpe ijsranden hebben zijn achterpoot beschadigd maar de wond valt mee. En zeg nou zelf: met 2 ervaren EHBO-ers en 2 aankomende huisartsen in de groep is de hulp wel heel snel en deskundig aanwezig.
Wel ziet Duncan dat ook de voetbedden van Royce te lijden hebben van de omstandigheden en we stoppen dan ook snel om een kamp op te slaan.
Met veel stampen en sneeuwscheppen met een pannetje lukt het ons om een redelijke plek voor de tent te maken en een half uurtje later staat de boel overeind en worden Duncan en ik bijna wild van de pijn in onze vingers. Het is koud geworden!
Snel zet ik dan ook mijn brander op en schep de pan vol met schone sneeuw. We hebben wel water maar dit is natuurlijk veel leuker. Met een paar keer sneeuw bijvullen hebben we al snel een soepje en daarna een stevige bak pasta met rookworst en een blok brie in onze troggen liggen en de hele boel is in een paar minuten weggewerkt.
Daar knap je van op zeg, en al snel kijk ik reikhalzend naar de buren…..zou de Gluhwein al op staan????
Helaas, bij de buren op nr. 12 zijn er nog problemen met het eten: Pasta met fungi, Pasta á la Carne of Pasta weet ik veel………
Richard , die in dit soort omstandigheden zelfs gebakken sneeuwbal zou eten als het maar warm en calorierijk zou zijn ziet het niet meer zitten en roept mijn hulp in: Het wordt keuze 2 zodat ook bij de buurtjes al snel lekkere kookluchten opstijgen.
Royce ligt al voor pampus in de tent en ik sluit al snel aan bij de rest zodat Sebastiaan met vriendin, Jeff, Ivo, Duncan, Pieter, Richard, Joop, Henk en ik de avond vrolijk doorbrengen met het nuttigen van wat alcoholische versnaperingen en sterke verhalen.
Om 10 uur is het echt op, de energie, niet de drank, en ik kruip mijn lekkere warme slaapzak in.
Zonder plasstop slaap ik behoorlijk goed, hooguit gehinderd door het feit dat mijn voeten zo'n 10 cm hoger dan mijn hoofd liggen. Koud zal ik het morgen pas weer hebben, en zelfs mijn voeten worden weer heerlijk warm.

Zondag, 07:30 Nog voor de koffie….
Duncan ligt wat met Royce te kroelen als ik beloof een warme chocomel te maken.
Eerst de thermos uit de rugzak vissen, dan de zakjes instant choco en een houten lepeltje. Klinkt simpel maar het kost me geloof ik wel 10 minuten omdat ik alles krampachtig vanuit mijn slaapzak probeer te regelen.
Uiteindelijk zit de poeder in de mokken, warm water erop en roeren maar…..waar is nu die lepel weer gebleven???
Om de een of andere reden is de lepel spoorloos verdwenen en moet ik mijn slaapzak weer uit om een ander roermedium te gaan pakken uit mijn rugzak.
Dit alles lukt zowaar zonder de boel onder de chocomel te morsen dus er is nog hoop voor vandaag.
Na de choco kleden we ons snel aan tot we aan onze schoenen beginnen.
Deze staan stijfjes en onuitnodigend op ons te wachten in de voortent maar het lukt me om ze uiteindelijk aan te krijgen. Gelukkig ben ik met een paar schone, en vooral droge sokken begonnen dus de fysieke ellende lijkt weer mee te vallen. Omdat we op de vorige hike betrapt zijn vanwege de trage start in de ochtend en er om 10 uur nog tentjes stonden is er gisteren besloten om eerst in te pakken, een stukje te lopen en dan pas op een geschikte plek te ontbijten.
Zo gezegd, zo gedaan, maar zo voor de koffie, met ijskoud verkleumde vingers een tentje afbreken valt nog niet mee.
Maar na een uurtje is iedereen toch weer vertrekklaar en om warm te worden zetten we er flink de pas in.
Het pad loopt omhoog en we lopen een flink half uur door tot we op een pas kaal gekapte heuvel bij een bankje met uitzicht op alweer een bevroren waterval halt houden en gaan ontbijten.
Zo in het zonnetje, met een fabuleus uitzicht naar alle kanten is het weer echt afzien en alle registers gaan open.
Papjes, meusli en creuslimixen, hardkeks met velerlij beleg en veel koffie en thee maken de ochtendwijding tot een prettig geheel en we zijn wel een uurtje zo bezig.
De eerste wandelaars die voorbij komen zijn allemaal vriendelijk, zeggen gedag en langzaam lopen de temperaturen weer op tot aanvaardbare hoogtes.
Als we weer verder willen denk ik eraan aan om mijn veters van mijn intussen ontdooide schoenen wat strakker aan te trekken maar de veter die al 4 jaar half doorgesleten was begeeft het nu toch echt. Knap hoor ik en het is over.
Van vier kanten hoor ik opmerkingen in de trand van: ik heb wel een reserveveter voor je, maar ik pak lekker de veters die ik zelf al jaren meesleep op al mijn tochten. Toch een goed gevoel, dat in deze kleine groep wel de juiste hiking-site sfeer hangt, waarbij nog wel eens flink heen en weer gekat wordt, maar altijd in het leuke, en iedereen helpt elkaar waar nodig.
Na de korte extra stop gaan we weer stevig op stap en we lopen weer door een serie schitterende dalen en heuvels tot we voorbij een dorpje een restaurant aankomen voor een heuse horecastop.
Na de koffie, warme choco en bij het vertrek een knipoog naar de leuke blonde dame met spannend kort leren rokje duiken we weer snel een paadje in dat ons naar een hoogtepunt in de route zal leiden: een erg smal paadje langs een diepe afgrond met veel ijsstructuren, spekgladde passages en een enkel bruggetje.
Achteraf gezien eigenlijk te gevaarlijk: meerdere valpartijen waarvan eentje waarbij ik voor mijn gevoel bijna iemand de 30 meter diepe afgrond in zag glijden, een hond die op zijn rug op het ijs belande en tegenliggers op stadsstappers. Een stel met een kinderwagen hebben we maar geadviseerd om terug te gaan, en een ander stel tegenliggers verdiende het om de diepte in geduwd te worden:
Op een zeer smal stuk in de afdaling klauter ik de sneeuw in om de tegenliggers doorgang te verlenen (Stijgend verkeer heeft voorrang!!) maar er wordt door deze lui niet op of om gekeken, laat staan even bedankt. Wat een gezellie stelletje zo in het bos.
Verder is het alleen maar genieten van deze adrenaline verhogende toestand, maar eenmaal uit het dal wordt er enthousiast gepauzeerd. Met veel kaartlezen en bespreken wat en hoe verder te gaan omdat Duncan en ik zo onderhand moeten gaan denken aan de terugreis besluiten we om gezamenlijk terug naar Malmedy te lopen en daar iedereen op te laten pikken door groep 1.
Het idee van nog een nacht in het bos of lekker op L'Eau Rouge genieten van een kampvuur, biertje en een ongestoorde nachtrust maakt de keus verdacht makkelijk dus na nog en stevige klim en een flink stuk GR 5 dat in rap tempo afgelegd wordt zitten we ineens op een terrasje te genieten van een biertje of een Ice Tea.
Wat telefoontjes en een korte autorit later staan we weer op de camping en na een tijdje vinden Duncan en ik het tijd om op te stappen.
Thuis lokt, het werk helaas ook dus om 6 uur rijden we via een bezoekje aan de lokale Friterie de snelweg weer op.
2 uurtjes later ben ik weer thuis, in het opvallend warme Nederland en moet ik mijn vrouw bij de buren gaan ophalen omdat die net terug zijn van een middagje vastenavond vieren in Bergen op Zoom.
Een douche en wat onderhoud aan mijn spullen later duik ik moe maar dik tevreden mijn bed in.
Het was een top hike en de volgende keerzal ik zeker weer proberen van de partij te zijn.

Rob