"… en verder deur d'n drek smoksen"

Weekend Winter Hike 22-25 Februari 2002 / Groep 3a

Na in La Gleize een warme maaltijd te hebben genoten besloten de overige deelnemers van groep 3 dat het om ongeveer 18:30 tijd was om weer verder te gaan. Rob, Duncan en Fred hadden te kennen gegeven dat verder lopen voor hun teveel van het goede zou zijn. Het was duidelijk bij het vertrek dat ze liever waren meegegaan maar dat zou alleen maar ergere blessures hebben veroorzaakt.

Het was ondertussen weer gaan sneeuwen wat het allemaal een wat sinister karakter gaf. Vijf mannen met grote rugzakken verdwijnen tussen de neeuwvlokken, allen getooid met een hoofdlampje om de nog iets van de weg te zien. Doordat de aarde nog warm was van de middagzon smolt alles wat op de grond viel gelijk en veranderde de toch al natte zandpaden in kleine modderpoeltjes.

We lopen een lekker tempo nu we niet meer hoeven te wachten op de achterblijvers. Een van de argumenten van het drietal was dat ze ons ophielden. Van de ene kant is dat wel zo, maar persoonlijk vind ik dat dat mag nooit de reden mag zijn. Denk nu niet dat deze mannen een blok aan onze been waren. Dat is niet zo. Samen uit en samen thuis geldt ook hier. Als je niet wilt wachten moet je maar alleen lopen. Het is niet altijd even prettig maar bedenk dat jijzelf een volgende keer een slechte dag kan hebben en dan vindt je het ook prettig als de groep op je wacht. En voor het avondprogramma heb je gewoon iedereen nodig.

Van te voren was bekeken waar we globaal de nacht zouden doorbrengen dus de route was al grotendeels bekend. Via een aantal smalle karresporen kwamen onder in een dal waar volgens de kaart twee beekjes zouden stromen. Door de overvloedige neerslag waren ze ondertussen veranderd in brede, snel stromende riviertjes. Vlug de brug zoeken om er al snel achter te komen dat het tweede gedeelte op onverklaarbare wijze niet meer aan het eerste deel vast zit. Na wat zoeken bleken er in de beek voldoende grote stenen te liggen om al hoppend met relatief droge voeten de overkant te bereiken. Gelukkig bleek de brug over de tweede stroom nog intact en stonden we al snel aan de voet van de heuvel voor de laatste 250 hoogtemeters van die dag.

Het was ondertussen wat kouder geworden en de sneeuw bleef hier en daar al wat liggen. Dat beloofde veel goeds voor als we boven op de bult zouden staan. Nog even de rugzak goed recht schudden en de smoks ving weer aan. We liepen niet echt meer op de kaart maar hadden meer de gedachte van als maar omhooglopen, dan komen we vanzelf boven en zoeken we ons een stekkie. Het pad dat we volgden was meer een brede weg die door houtvesters was aangelegd en welke gestaag omhoog liep. Op sommige open plekken in het bos werd ons een blik in het dal gegund en spoedig ontdekten we de lichten van de toeristische kermis Coo. Daar zouden we dus niet heengaan.

Na een tijdje konden we kiezen uit het verder volgen van het grote pad, die nu een lus de verkeerde kant op maakte, of het zoeken naar een ondergesneeuwd klein paadje dat volgens de kaart hier verder omhoog zou lopen. Het kleine paadje werd het uiteraard omdat dat nou eenmaal veel spannender lopen is. Na wat gezoek kwamen we tot de conclusie dat het pad gewoon recht omhoog de heuvel op liep. Na elkaar blikken te hebben toegeworpen van 'dit wordt lachen' begonnen Henk en Maarten met het klauteren. De achterblijvers keken rustig toe hoe de twee zich een weg naar boven baanden, langzaam verdwijnend in de sneeuw die gestaag bleef vallen.

Shit, wat is die bult steil zeg. Na een hele dag gewandeld te hebben, met 16 kilo begage op je nek, valt het niet mee het glibberige pad te volgen. Al gauw verstommen de gesprekken en is een ieder bezig met zijn eigen berg. Door de laag sneeuw wordt het moeilijk om op de been te blijven en op sommige stukken moet met handen en voeten worden geklommen om niet steeds maar weer naar beneden te glijden. Joop heeft last van hitte stuwing in zijn poncho en laat dat verbaal duidelijk aan een ieder weten met kreten als "Godvergeten klote sauna". Sebastian blijft bij hem in de buurt om het moreel wat hoog te houden. Maarten en Henk zijn al bijna boven en houden het schijnbaar goed vol. Ik zwerf er een beetje tussenin en heb het ook zwaar. Het zweet gutst me van het gezicht en ik vraag me af wat de achterblijvers met me zouden hebben gedaan als ze toch mee waren gekomen. Waarschijnlijk zouden ze me in een dwangbuis hebben gestopt en aan een boom hebben vastgebonden. Natuurlijk met wat eikels in de broek want daar houden everzwijnen zo van. Winterhiken is wel leuk hoor ik me nog zeggen.

Na een klein uurtje staan we allemaal boven op de bult naar adem te snakken en stiekem trots op onze geleverde prestatie. Na weer wat normaal uit onze ogen te kunnen kijken zien we dat het pad echt is opgehouden en dat we in een veld met jonge kerstbomen aanplant staan. De boopmjes zijn nog kniehoog dus verder lopen is mogelijk en wordt alleen wat bemoeilijkt door sneeuduinen en graspollen. Na een paar honderd meter struinen komen we weer op een pad uit dat richting een bosrand loopt. We besluiten dat te volgen en onder de bomen een slaapplekkie te zoeken. Het blijkt een mooi vlak terrein te zijn en al spoedig staat de tent en pruttelt het pannetje met Gluhwein. Het is nou niet echt weer om gezellig bij een kampvuur te gaan zitten stoere verhalen te vertellen dus alras liggen we in onze slaapzak. De natte sneeuw maakt een rustgevend geluid op het tentdoek, af en toe onderbroken door grote plukken sneeuw die uit de boomtoppen vallen. Nog even nakeuvelend over de dag vallen langzaam mijn ogen dicht.

De volgende morgen wordt ik wakker met het onbehagelijke gevoel dat het geluid van vallende sneeuw is overgegaan in vallende regen. Ik kruip uit mijn tentje en zie dat de sneeuw om onze tenten is weggesmolten en weggeregend. "Gadverdamme wat een natte klerezooi" denk ik even, maar zie dat mijn collega hikers er net zoveel last van hebben als ik en ik begin het zakie maar eens af te breken en in te pakken. In no time staat eenieder klaar en besluiten we linea recta naar de camping te gaan en niet, zoals eerder was bedacht, een leuk extra ommetje te maken. Er is maar 1 pad dus de keuze is snel gemaakt. Na een tijdje komen we bij een paar weilanden en een boerderij aan en kunnen we ons lokaliseren op de kaart. Het blijkt dat we wat teveel naar het westen zitten en gaan op zoek naar een pad dat naar het noordoosten loopt. Voorlopig kunnen we maar 1 kant op want er zijn geen zijwegen. Het lopen is er niet makkelijker opgeworden met de extra kilo's van de natte tent maar wat het meest vermoeiend is is het feit dat er nergens meer een echt pad is maar dat het overtollige water alle paadjes, weggetjes en karresporen heeft omgetoverd in beekjes waardoor we soms moeten springen van heuveltje naar heuveltje. De omgeving is echter wel erg mooi door de weersomstandigheden. Dit blijkt al snel niet de ideale oplossing te zijn en op het laatst lopen we gewoon vrolijk door het water ons gelukkig prijzend met de gamaschen.

In het bos hangt een wat naargeestig en bedompt sfeertje alsof het ook verlangt naar betere tijden. Er is werkelijk nergens een droog plekje te vinden. Overal zie je kleine plasje water. Nu een droge kampeerplaats zoeken zou een ware opgave zijn. Enfin. We weten dat we naar de3 camping gaan en dat we 's avonds droog in onze eigen nest kunnen slapen dus we stappen onverdroten verder.

We zijn nog steeds globaal een bepaalde richting aan het lopen en komen aan op een geasfalteerde weg. Hier besluiten we ons opnieuw te gaan oriënteren en komen al gauw tot de conclusie dat de weg niet op de kaart staat. Dat we niet goed zitten is duidelijk want het noorden loopt heuvelafwaarts wat er op duidt dat we aan de verkeerde kant van de heuvel zitten. We zoeken een pad pal oost en verdwijnen opnieuw in de ruige en natte bossen. We kruisen een smal paadje en in een flits weet ik dat we hier eerder zijn geweest. Het is de GR5 waar we twee dagen eerder over hebben gelopen. Het is nu duidelijk waar we zitten en al gauw dalen we af naar de goede kant van de heuvel. Na ongeveer twee kilometer zien we de camping liggen en lopen we vermoeid maar met een tevreden gevoel in de handen van een welkomst comitee dat gelijk aan de slag gaat om ons te voorzien van een kopje koffie. Dit is lekker binenkomen. Nadat iedereen wat is bijgekomen en de meest stoere verhalen de ronde hebben gedaan laden we de auto's in gaan we richting Nederland met de wetenschap dat Borgharen en Ittersum het weer spoedig moeilijk gaan krijgen. Wat een water. Wat mooi.

Dames en heren, het was me waar genoegen. Volgende keer ben ik er weer.

Richard.