Winterhike bij Arnhem

Het regende keihard op de snelweg richting Arnhem. De ruitenwissers van de Picasso hadden moeite al het water weg te werken. Als het aan de auto had gelegen, was deze liever in het droge Spanje gebleven, de chauffeur en zijn carpooler dachten er echter anders over…hoewel???

Het was al donker toen de auto geparkeerd werd in de straat waar het wandelspektakel van start zou gaan. De club die deze nacht samen zouden gaan 'Veluwesmoksen' was al compleet toen de webmaster en zijn carpooler binnenkwamen. De deur werd opengetrokken door organisator Richard en boven werden de webmaster en zijn carpooler vrolijk begroet door Rob, Marike, Remko, Fred, Pieter, Duncan en Roche.

De webmaster had nog een verrassing… eindelijk waren ze er: de vlaggen, stickers en boekleggers met het hiking-site logo. Alles werd bewonderd en betast er werd ge-oooht en ge-aaaht en diep nagedacht wat de volgende dag aangeschaft zou worden.

Voordat er gewandeld werd moesten de magen gevuld worden dus werd er door de regen een rijsttafel bij de chinees aan de andere kant van de stad gehaald en voor de helft verorberd. Eindelijk was het dan zover… tentjes werden gedeeld, tassen opnieuw ingepakt, schoenen en gamaschen aangetrokken en auto's gestart.
De weergoden (zij wel!) hadden het goed voor met de hikers dit weekend… er viel geen spatje regen meer vanaf het moment dat de voordeur achter de groep dichtgegooid was.

De auto's werden veilig in een woonwijk gezet waar hondenuitlaters wat vreemd opkeken toen ze dat clubje rugzakdragers door hun vredige straat zagen vertrekken. De snelweg werd overgestoken en binnen een kwartier zaten ze midden in de natuur. Bos, uitgestrekte stukken hei, wild (hooglanders), brede paden, hekjes, bewolkte luchten met af en toe het zicht op een ster… kortom natuur zoals die alleen op de Veluwe voorkomt.

Op kaart en geheugen werd een route gewandeld die per GPS gecontroleerd werd door onze webmaster. En voor wie het nog niet weet deze GSM/GPS is voorzien van een zeer nuttige emergency-knop. Dus rond middernacht klonk er ineens een stemmetje uit de rugzak van Raymond: Yolanda. Zij had net een sms-je ontvangen met daarin de boodschap dat Raymond (en dus ook de rest van de groep) in gevaar verkeerde. Tot nu toe was er in het donkere bos van gevaar absoluut geen sprake geweest, maar met het per ongeluk indrukken van de emergency-knop leek dat gevaar een stuk dichter bij te komen. 112 had waarschijnlijk ook een oproep gekregen en dat zou betekenen dat men ons via de GPS coördinaten op zou sporen. Helicopters, ambulancen en verzorgend personeel zouden ons hulp komen bieden.
En alsof het zo afgesproken was naderde er op dat moment een auto met felle koplampen in onze richting. De gehele groep sprong als een gek dieper het bos in verder van het pad af, dekking zoekend om niet gesnapt te worden. Dit lukte geweldig. Na een paar minuten waren de koplampen uit het zicht en werd er stilletjes weer gezocht naar het pad. Het gevaar was geweken. 112 bleek geen bericht te hebben ontvangen en we konden weer rustig verder.

Tot een uur of 1 werd er doorgelopen langs warme verlichte huizen, een schaapskooi en hooglanders. Er werd een mooie camping gevonden, dicht bij het mountainbikepad zodat er 's morgens gezwaaid kon worden naar voorbijrijdende fietsers. Hutten werden opgebouwd en ingericht. Het licht in de bar aangestoken. Gluhwijn gewarmd en een gigantische knabbelvoorraad uitgeladen. De apres-hike kon beginnen. Stoere verhalen, cabaret, liedjes en een hoop gelach vulden het stille bos. Enkele hikers hielden het kampvuur nog even brandend (ook al was er geen vuur te bekennen) terwijl anderen de slaapzak opzochten. Na wat nachtbraken, zoeken naar slaapzakken, sterke drank en nog sterkere verhalen werd het toch nog rustig op de camping.

Een deel van de groep was lekker actief de volgende ochtend. Zij hadden de tent al afgebroken en de rugzakken geladen. Anderen hadden duidelijk de zondag in hun bol (maak je niet druk dus) en zaten rustig op het picknickkleed wakker te worden.

En omdat het zondag was en omdat er toch een minimaal gewicht meegesleurd moest worden voor het opdoen van wat trainingservaring en omdat het over 3 maanden Pasen is was het ontbijt deze ochtend zeer gevarieerd en uitgebreid: van appelflappen, paaskoekjes, krentenbollen tot verantwoorde zondagspap. En om de ogen echt te openen werd dit ontbijt met bekers koffie en thee weggespoeld.

Het ontbijt zat net achter de kiezen… de laatste spullen waren verzameld … en jawel hoor… daar werd op de campingdeurbel gedrukt: bezoek!! (wat een lieve boswachter) OEPS (was dit ook door de organisatie geregeld? Wat origineel!)… hier viel niet aan te ontsnappen; gesnapt op klaarlichte dag en de enige vraag die in menig hoofd opkwam was: hoe lullen we ons hieruit?
Ik zou zeggen: vraag het Fred, Raymond en Duncan hoe je dat doet, want zij kunnen het! Geen boete… alleen een waarschuwing… leve boswachter 1 (en dit nummeren is niet overdreven) en 3 x hoera voor Fred, Raymond en Duncan!

Wel wat tips natuurlijk voor de gesnapte buitensporter die ik in de wandelgangen heb opgepikt: toegeven, jaknikken en begrip tonen voor de verantwoordelijkheid van alle boswachter op de wereld, uitleggen hoe natuurvriendelijk wij zijn, Spaanse paspoorten laten zien en héél zielig kijken.

Na een keurig opgeruimd veld achtergelaten te hebben trokken we weer terug richting bewoonde wereld. Pieter ging ons eerder verlaten, zijn pees vond wandelen deze dag niet leuk en er moest toch iemand voor een kop koffie zorgen als we weer in Arnhem aankwamen. Met zijn 8ten liepen we de spieren weer warm met af en toe een ingelaste korte break. Gewoon lekker hangen op een boomstronk en Royce mocht op zo'n moment natuurlijk los om de boel te verkennen. En ja hoor…daar kwam het jeepje van boswachter 2 de hoek al omrijden. 'Loslopend wild is tot daar aan toe, maar een loslopende hond dat kan toch echt niet.' Weer werden alle bovenstaande tips in de goede volgorde uitgevoerd en weer kwamen we er met een waarschuwing vanaf. We did it again!

Alles zag er in het licht anders uit als de nacht daarvoor, dus werd de route ongeveer op een zelfde manier teruggelopen richting auto's. Weer binnen in Richards huis waar Pieter de koffie al klaar had staan kakte iedereen in, werd voorzien van rode wangen en gingen de nog vergeten verhalen de ronde. Eén voor één verlieten we Arnhem. En nadat de webmaster en zijn carpooler een half uurtje onderweg waren begon het weer te regenen. Nababbeld over dit geweldige weekend met het geluid van snelbewegende ruitenwissers op de achtergrond, kwamen ook zij weer thuis met spannende verhalen.