Home » Thema-artikelen » Wicklow Way, in zeven dagen wandelend naar Dublin
Wicklow Way, in zeven dagen wandelend naar Dublin
Deze zomer liep ik samen met mijn vrouw Marisa en oudste zoon Lluc de Wicklow Way. We begonnen in Clonegal en wandelden in zeven etappes naar Marlay Park, bij Dublin. De route wordt ook vaak andersom gelopen, maar onze richting had een voordeel: de eerste dagen konden de benen rustig wennen voordat de bergen zich ermee gingen bemoeien.
Vanuit Dublin reisden we met de bus naar Bunclody, waar we gemakkelijk proviand in konden kopen voor de volgende dag en de nacht in een hotel doorbrachten. De volgende ochtend gaf iemand van de hotelstaf ons een lift naar Clonegal. Ierse gastvrijheid, nog voordat we één stap op de Wicklow Way hadden gezet, maar die we onderweg ontzettend vaak opnieuw hebben beleefd.
De eerste etappe bracht ons naar Shillelagh. We waren blij dat we eindelijk onderweg waren, maar het asfalt was die dag wel erg enthousiast vertegenwoordigd. Wie droomt van zeven dagen over smalle bergpaadjes, wordt op dit deel snel wakker. Gelukkig eindigde de dag boven een lokale pub, wat veel goedmaakt: mijn allereerste Guinness was een feit! Omdat net die dag alle eetgelegenheden waren gesloten werden we door de vrouw van de pubeigenaar naar een dorpje verderop gebracht om daar te eten. Na het toetje werden we weer netjes opgehaald en bij de pub gedropt: dit is dus de Ierse gastvrijheid die ik bedoelde.
Van Shillelagh naar Moyne werd het landschap al aantrekkelijker. We liepen vaker door bos, al hadden de verharde wegen ons nog niet helemaal losgelaten. Af en toe viel er wat regen: precies genoeg om op te frissen, zonder dat we onze levenskeuzes hoefden te heroverwegen. Juist ook omdat we in de voorgaande maanden in Spanje nauwelijks regen hadden gezien en vooral veel verkoeling moesten zoeken. En het voelde steeds meer alsof we het bergachtige hart van de route naderden: de uitzichten werden minder glooiend en geel (ook hier bleek de droogte behoorlijk te hebben toegeslagen) en de paar bossen waren prachtig vol met mos begroeid.
De derde etappe, van Moyne naar Glenmalure, was voor ons de zwaarste wat betreft hoogtemeters. De benen moesten aan het werk, maar de uitzichten maakten dat ruimschoots goed. We zagen onderweg herten en hielden pauze bij een shelter. Op zo'n moment is het heerlijk om de (dankzij de camera te zware) rugzak even neer te zetten en simpelweg te kijken waar je terecht bent gekomen. De route voert hier onder meer over de beboste hellingen van Slieve Maan en door de vallei van de Ow River. Het mooie van deze dag was zeker ook het feit dat we voor het eerste echt tussen de paarse bloeiende heather (heide) konden lopen en voor het eerst deels over een vlonderpad liepen, iets dat ik op meerdere foto's had gezien en me erg aansprak. In Glenmalure eindigden we bij een restaurant vol andere hikers, die zowel in zuidelijke als noordelijke richting trokken. Aan het begin van de vrij lange afdaling was dat restaurant een erg mooi deel van het uitzicht dat we die dag hebben gezien.
De volgende ochtend begon meteen met een lange klim uit Glenmalure. Erg subtiel was die start niet, maar boven werden we beloond met prachtige uitzichten. Ook hier kwamen we onderweg opnieuw een shelter tegen naast het pad. Maar verder richting Glendalough kwamen we uiteindelijk bij een meer en de oude kloostersite met haar kerkhof. De combinatie van natuur en geschiedenis maakt dit tot een van de plekken waar je eigenlijk niet op je horloge wilt kijken. We hebben hier dan ook best veel tijd besteed aan het rondkijken op het kerkhof, nadat we uiteraard enkele foto's bij het meer hadden gemaakt. We liepen uiteindelijk door naar Laragh, iets van de route af, om daar te overnachten. Niet vr van onze accommodatie dachten we een lokale braderie of iets dergelijks te zien, maar een serveerster van het restaurant bekende met een soort plaatselijke schaamte dat men daar een horror-film aan het opnemen was.
De vijfde etappe hadden we bewust kort gehouden. We vierden onze trouwdag en hadden een luxe hotel in Roundwood geboekt. Dat vooruitzicht helpt verrassend goed tegen vermoeide voeten: een uitgebreid ontbijt en vervolgens nog een veel te lange koffiepauzen op het eerstvolgende terrasje zetten duidelijk de toon van de dag. De wandeling was mooi en het rustige tempo beviel uitstekend, al kregen we opnieuw meer asfalt onder onze schoenen dan ons lief was. Een trouwdag op de Wicklow Way is blijkbaar een combinatie van romantiek en wegdek, en dat werd nog eens versterkt door de bloemen die ik via een lokale bloemist had kunnen regelen (deze bloemen zijn de rest van de route mee gegaan!).
Van Roundwood naar Knockree volgde weer een van de mooiste dagen. In dit noordelijke deel liggen onder meer Lough Tay, bijgenaamd Guinness Lake, en de hogere paden bij Djouce Mountain. Veel dagjesmensen deze dag, aangezien we duidelijk dichter bij Dublin kwamen, het een zondag was en bovendien de hele berg paars was gekleurd van de bloeiende heide/heather. Ook biedt de route uitzicht in de richting van de Powerscourt-waterval, maar door de droogte viel deze ietwat tegen. Maar het zijn wel de landschappen die ik me voorstelde toen we deze tocht planden. De luxe jeugdherberg in Knockree was vervolgens een prima afsluiting van de dag. Een jeugdherberg waarbij je als wandelaar even kunt twijfelen of je wel bij de juiste accommodatie bent aangekomen, maar dan in positieve zin. Vooral ook omdat het uitzicht vanuit onze kamer spectaculaire was en het lokale pizzarestaurant zonder problemen warme pizza's kon bezorgen (tegen een overigens exhorbitant hoog bezorgingsbedrag).
Op onze laatste wandeldag moesten we direct de hoogte in via een vrij steile klim in het dichte bos, maar kregen we al vroeg uitzicht over Dublin. Na dagen door bossen en heuvels te hebben gelopen, was het bijzonder om de eindbestemming ineens te zien liggen. Het eerste deel van deze etappe vond ik prachtig; de laatste afdaling naar Marlay Park een stuk minder. Maar op dat punt telde vooral dat we er waren. We dronken nog een Guinness en gingen daarna naar Dublin. De volgende ochtend vlogen we terug.
De Wicklow Way was voor ons een prachtige tocht, met een paar kanttekeningen. Er zit behoorlijk wat asfalt in de route, vooral in het zuiden. Vanaf Moyne vond ik de natuur op haar mooist, met als hoogtepunten de bergachtige etappes en de omgeving van Glendalough. Wat me daarnaast bijblijft, is hoe behulpzaam de lokale bevolking was. Mensen hielpen ons met vervoer naar een dorp met een restaurant of vertelden onderweg iets over de route en de natuur: een oudere herder zelfs zo fanatiek dat twee Duitse vrouwelijke wandelaars wel heel erg blij waren dat wij aankwamen en ze konden aflossen van het gesprek. En dat soort ontmoetingen kun natuurlijk je niet op een kaart intekenen, maar ze maken de tocht wel rijker.
Praktische tips voor de Wicklow Way
Koop je proviand de avond ervoor.
Onderweg kwamen we nauwelijks plekken tegen waar we iets konden kopen. In de dorpen zijn vaak kleine supermarkten, dus daar sloegen we eten voor de volgende wandeldag in.
Kijk goed waar je overnacht.
Een accommodatie of dorp kan een stukje van de route liggen. Wij gebruikten de Wicklow Way Map Guide ('Clonegal to Marlay') van EastWest Mapping voor de route zelf en hebben gekozen voor overnachting in Bed-and-breakfasts, soms een hotel en ook de Knokree jeugdherberg. Onze bagage lieten we vervoeren door Wicklow Way Baggage, en dat is ons goed bevallen. Hiet maakte het wandelen net even wat makkelijker, juist ook omdat ik toch al wilde uitkijken met mijn rug en er ook bewust voor had gekozen om mij grote camera mee te nemen (en dat zijn al genoeg kilo's voor onderweg).
Liever met een tent op pad?
Dat kan ook prima op deze route, we zijn meerdere hikers tegengekomen met volle bepakking; en er zijn ook enkele shelters. Houd je aan leave no trace en controleer vooraf de plaatselijke regels. In het Wicklow Mountains National Park gelden voorwaarden voor wildkamperen, en in Glendalough mag je volgens mij niet kamperen.